Het Klokhuis Home

Een hele grote keizer!

Iedere donderdag is het bij Het Klokhuis tijd voor geschiedenis. Dan zenden we een aflevering uit van de 'Geschiedenis Canon'.  50 Afleveringen over belangrijke gebeurtenissen uit ons verleden. Maar weet je dat die historische uitzendingen veel moeilijker zijn te maken dan 'gewone' Klokhuisafleveringen, zoals bijvoorbeeld in een fabriek of dierentuin?

Laatst maakten we bijvoorbeeld opnames voor de aflevering over Karel de Grote. Een hele grote (letterlijk en figuurlijk!) keizer van zo'n 1300 jaar geleden. Maar met Karel hebben we een probleem. Er zijn geen foto's van hem, geen dia's, en zelfs geen Youtube filmpjes. Karel zat niet of Facebook en deed niet eens aan Twitter. Er zijn geen mensen meer die kunnen vertellen wat voor een man hij was. Of kinderen die kunnen vertellen hoe hij was als vader. Zelfs zijn olifant (en die kunnen oud worden!) is overleden aan een longontsteking.

Het hele 'West-Romeinse Rijk' van deze keizer is uiteengevallen, dus kunnen we ook niet op het hoofdkwartier een kijkje nemen. En toch is het ons gelukt om een aflevering te maken over deze belangrijke keizer. Het is niet makkelijk en je moet goed zoeken, maar dan vind je ook wel wat. Een klein tipje van de sluier? Zo is in Aken, vlak over de grens van Duitsland, zijn prachtige gouden doodskist nog te zien. Wil je weten hoe we toch een hele bijzondere aflevering van Karel de Grote hebben gemaakt? Kijk naar het Klokhuis!

karel, bart, geschiedenis

Zaalakoestiek

Een tijdje geleden gingen we op pad voor een lastig onderwerp: Akoestiek. Akoestiek is de invloed die een ruimte heeft op de klank en galm van geluid. Als je in een tunnel gaat jodelen, heb je een andere akoestiek dan als je dat doet midden in de natuur.

Op een plek met overal muren galmt het veel meer en komt het geluid via alle muren weer terug bij je oren. Als je in de bergen gaat jodelen hoor je het ook echoën, maar klinkt het toch weer anders.

Ik dacht zelf altijd dat concertzalen een goede akoestiek hadden, of een slechte. Maar dat zit veel ingewikkelder in elkaar dan je denkt. Klassieke muziek heeft een andere akoestiek nodig dan bijvoorbeeld popmuziek. Dat komt omdat een orkest geen gebruik maakt van boxen en speakers en een popartiest weer wel.

Een zaal moet dus geschikt gemaakt worden voor de optredens en concerten die er gegeven worden. Dat testen ze heel wetenschappelijk in bijzondere kamertjes met een omnidirectionele geluidsbron. Hieronder zie je hem op een plaatje. In de Klokhuis aflevering zie je hem in het echt. Wil je weten hoe het werkt en wat ie doet?

 

Kijken naar het klokhuis!

bart, akoestiek

Huh(nebed)!?

Hoe bouwden ze vroeger nou die hunebedden? Eerst de deksteen? Of toch eerst die zware zijstenen? Halverwege de draaidag weten we het zelf ook niet meer. Logischerwijs denk je eerst de zijstenen, dat lijkt makkelijker…

Maar halverwege de dag komt de mevrouw van het hunebedcentrum ons toch vertellen dat dit niet de goeie volgorde is. Het zijn toch echt eerst de dekstenen! Huh? Ja, nou weten wij het ook niet meer. Want verderop staat op een bordje (dat niet van het hunebedcentrum is), dat het ook eerst de zijstenen geweest kunnen zijn. Maar de geschiedkundigen weten het gewoon niet precies…

Welk verhaal gaan wij dan vertellen? Nouja, dan doen we maar allebei de versies. Nu heeft onze regisseuse (Lot) de zware taak, in de montage te kiezen welk verhaal we gaan vertellen!

hunebed, bart

Boter schudden tot je scheel ziet!!

Hier sta ik op een boerderij in het mooie Brabant. En zie die melkfabriekjes achter me eens lekker grazen. Iedere dag produceert een koe zo'n 20 liter melk. Je spreekt het uit in een zucht, maar 20 liter is zo-veel....

Lang niet al die melk blijft ook echt melk. Je kunt er alles van maken. Kaas, yoghurt, chocolademelk en natuurlijk... Boter! Heerlijke roomboter krijg je van de melk van een koe.

Maar hoe krijg je van die romige melk nou een lekker pakje boter? Dat is eigenlijk niet eens zo heel erg moeilijk. Het geheim is schudden, heel veel schudden. Schudden tot je helemaal scheel ziet. Binnenkort kun je zien hoe ik me helemaal scheel schud!

Bartje bidt wel voor bruine bonen!

Lang, lang geleden woonde er een mannetje in Drenthe dat dezelfde naam had als ik: Bart. Of Bartje werd 'ie genoemd. En er was iets met Bartje uit Drenthe aan de hand. Aan één ding had 'ie een hekel. Met geen mogelijkheid kreeg hij ze naar binnen: bruine bonen. Als zijn moeder op wilde scheppen zei Bartje luid en duidelijk:

"Ik bid nie veur bruune boon'n!".

Wat zijn ouders ook probeerden, hij hield zijn kaken stijf op elkaar. Die zin, "Ik bid nie veur bruune boon'n!" is een begrip geworden. Nou ja, nu vooral bij oudere mensen in Nederland. Zeg je Bartje, dan zeggen zij "bid niet veur bruune bonen!". 

En vandaag was het zover. Voor de aflevering 'Blik' mocht ik dus echt naar de bruine bonen fabriek. Bartje op bezoek bij de bonen waar hij zo'n hekel aan had. Zou het bij mij ook zo zijn? Bij de eerste stap in de fabriek moest ik meteen aan mijn naamgenoot denken. De fabriekslucht vond de weg naar mijn neus. Dit rook niet eens naar bruine boon. Jakkes!  Wij hebben dezelfde genen, die bonen zijn smerig!

Maar een paar minuten later vlogen de warm gestoomde boontjes me om de oren. Helaas raakte ik daar, midden in de fabriek, de band met mijn naamgenoot kwijt. Ik mocht een vers klaargemaakt boontje proeven. En jawel: Heerlijk! Smakelijk! Lekker! Vanaf nu bidt Bartje dus wel voor bruune boon'n!!

bart, bonen