Twee bibberende konijntjes

Je zult het maar hebben: Je gaat gewoon even je hond uitlaten in het park, en je komt terug met twee babykonijntjes! Dat is wat mij gisteren overkwam.

 

Ik was lekker aan het wandelen in het park in Amsterdam, toen ik mijn hond hoorde blaffen. Op zich is dat niet zo gek natuurlijk, mijn hond blaft wel vaker als we in het bos zijn, maar deze keer was het anders. Hij bleef maar blaffen en blaffen en blaffen. Toen hij even stil was hoorde ik een heel hoog gepiep… Wat was dat nou? Had hij iets gevonden?

 

Ik ging toch maar even bij hem kijken en meteen zag ik wat er aan de hand was: In het gras zaten twee héle kleine, pluizige diertjes te bibberen. Eerst dacht ik dat het hamsters waren, maar toen ik wat beter keek zag ik dat de beestjes hele lange oren hadden en hele grote voeten. En een neusje waarmee ze heel goed konden snuffelen... Het waren kleine konijntjes!

 

Waar kwamen deze konijntjes vandaan? En waar was hun moeder eigenlijk? Omdat ze zo zaten te bibberen, heb ik ze eerst maar eens opgepakt en opgewarmd in mijn handen. Maar toen ze eenmaal warm waren wist ik niet meer zo goed wat ik met ze moest doen.

 

Toen zag ik dat mijn hond even verderop, onder een boom, een holletje had gevonden. Het was helemaal uitgegraven en ingestort... Daar kon ik ze niet meer in terug zetten! Maar ja, ze terug op de grond zetten, dat kon ook niet, dat zouden ze nooit overleven zonder moeder en zonder eten! Dus er zat niks anders op. Als ik de konijntjes wilde redden, dan moest ik ze mee naar huis nemen!

 

Dus zo gezegd, zo gedaan. Niet veel later zat ik thuis op de bank met twee hele kleine konijntjes op schoot.  Konijntjes die door mij in leven gehouden moeten worden! En ik hoop maar dat ik dat kan… Kijk maar eens hoe klein ze zijn!