Ik sta al de hele ochtend buiten te draaien. En zo rond het middaguur hoor ik ineens rare geluiden. De geluidsman hoort het ook. Hij kijkt me met grote ogen aan. Ja stop maar! Er is iets mis met de zender. Mn jas moet uit en voor ik het weet sta ik met een blote buik in de kou. Mn zender gaat af, er wordt gefriemeld met het draadje van de microfoon. Nu moet het diepe gebrom verholpen zijn.
Als iedereen weer op z'n plek staat en de camera loopt, hoor ik middenin mn tekst hetzelfde geluid weer.
Nee he, ik weet al wat het is. En ik schaam me kapot.
'Jongens, ik heb een boborygmie. Volgens mij is het tijd om te lunchen. '
Toen ik het de eerste keer over een boborygmie had keek iedereen me een beetje raar aan. 'Je hebt wat?!' Maar inmiddels heeft iedereen achter de schermen bij Het Klokhuis het over een boborygmie.
Je gelooft het niet maar boborygmie is een heel chique woord voor het borrelen van je maag. Een maagknor.
De eerste keer dat ik het hoorde was tijdens de opnames over de maag voor het Klokhuis magazine. Voor die opnames hadden we het geluid van een echte maagknor nodig. We gingen dus heel laat lunchen zodat die maag van mij lekker tekeer zou gaan. Toen hij om een uur of twee eindelijk begon te knorren moest iedereen doodstil zijn. Maarten de geluidsman legde de microfoon tegen mn buik. En ik mocht absoluut niet bewegen. Maar zodra de microfoon aan ging was mn maag stil. We hebben zo wel een kwartier naar mn buik staan luisteren, maar hij zei helemaal niks meer. Uiteindelijk besloten we het op te geven. Maar zodra ik aan mn broodje dacht en begon te lopen richting de kantine gaf hij me toch een joekel van een boborygmie. Iedereen kon het horen en moest heel erg lachen. Hadden we maar een broodje voor mn buik gebungeld..dan had hij er vast om geroepen.
Wil je de uitzending terugzien? Dan kan je hier klikken!
lisa, microfoons, geluid
