Het Klokhuis Home

Mijn biografie (Lisa Wade, 1979)

Ik presenteer Het Klokhuis alweer sinds oktober 2007 en heb al meer dan 100 afleveringen bij Het Klokhuis mogen maken. Het begon allemaal nadat ik bij Matthijs van Nieuwkerk in 'De wereld draait door' over mijn afstudeerscriptie mocht vertellen. Toen kreeg ik ineens allemaal telefoontjes of ik niet bij de televisie wilde komen presenteren. Met zeshonderd anderen deed ik uiteindelijk auditie voor Het Klokhuis en werd uitgekozen! Samen met Bart, Dolores en Mustafa heb ik nu één van de leukste banen ter wereld.

 

En iedere dag leer ik weer wat nieuws. Ik heb hele ontroerende afleveringen gemaakt zoals die met Parwana in het asielzoekerscentrum, de familie Muridi die vluchteling zijn en Michelle die thuis moet rondkomen van heel weinig geld. Maar ook hele gave zoals die met het uitzetten van zeehondjes op Texel, het vliegen in een gyrocopter en aan lianen zwaaien in de musical Tarzan. Ook mocht ik meespelen in de Klokhuis Roadshow theatervoorstelling. We hebben dus al heel wat avonturen beleefd.

 

  

Een van de mooiste momenten vond ik wel toen we met '13 in de oorlog', onze serie over de Tweede Wereldoorlog voor kinderen, waren genomineerd voor een Emmy award in New York. Toen gingen we met een enorme witte limousine naar de prijsuitreiking. Vanaf 18 september presenteer ik weer een mooie nieuwe serie voor kinderen, dit keer niet over de oorlog maar over slavernij 'Lekker 

 

Verder, en heel belangrijk, ben ik de vrouw van Peter. En de baas van Levi!

Zeehondjes schattig?

De zeehond is toch wel een van de schattigste dieren op deze planeet. Met die grote ogen, die zachte pels en dan nog bedreigd ook. Hulpeloos spoelt er wel eens eentje aan. Ziek of moeder kwijt. En die wordt dan liefdevol opgelapt door een heel team toegewijde verzorgers totdat ie weer terug mag naar zee.

 

Als je hart dan niet smelt weet ik het ook niet meer. Dus daar gaan we een aflevering over maken! Zeehondenopvang. Nog nooit zoveel kijkcijfers! Alle kinderen van Nederland aan de buis gekluisterd.

 

Nou denk ik wel dat ons dat gaat lukken met deze uitzending. Alleen niet omdat die zeehonden zo schattig zijn. Ik zou samen met verzorgster Mariette de zeehonden voeren terwijl ik haar interviewde. Alleen daar hadden de zeehonden een ander idee over...

 

Als er even geen vis werd gegooid, brulde zeehond Rob zo hard dat niemand meer iets kon verstaan. En sloeg een blinde oude zeehond genaamd Jan (onthoud die naam en ren hard weg als ze je bij Ecomare vragen of je het misschien leuk vindt om de zeehonden te voeren..) zo hard als hij kon op het water met zijn flippers. Na een minuut droop het vieze zoute bruine zeewater uit zijn bassin in stralen van me af.

 

Maar het werkte, ik gooide vis na vis naar hem toe in de hoop dat hij zou ophouden me nat te spatten. Ik ben al eens door een lama bespuwd, door een slang onder gepoept en nu dit! Toen we aan het einde van de dag drie zeehonden gingen uitzetten op het strand heb ik nog gevraagd of Jan ook niet terugwilde naar zee. Maar daar schijnen ze hem niet meer te willen hebben. En hij heeft het bij Ecomare enorm naar z'n zin.

 

zeeën, zeehonden

Lisa naar de spoedeisende hulp!

Vandaag moet ik naar de spoedeisende hulp. Nee ik heb niks gebroken.. We gaan draaien voor Het Klokhuis.

 

Bepakt en bezakt met tassen vol spullen komen we aan in het ziekenhuis. We hebben van alles bij ons: pindakaas, schetenkussens, blikjes cola, kattenvoer, knoflook, citroensap en allemaal anatomische modellen...

 

We gaan proberen om in een dag alle afleveringen op te nemen voor Het Klokhuiskantoor met...onze enige echte eigen...DOKTER LEONTIEN!!!

 

Ik mag doen alsof ik heb overgegeven met zelfgemaakte nepkots. Harde boeren laten. En laten zien hoe puisten groeien door gele vla in een spuit te knijpen met keukenfolie er overheen. Lekker allemaal VIEZE dingen doen de hele dag. Zo zijn regisseur Jeanine en ik op ons best.

Waarom is de Noordzee bruin, koud en zout?

Op Texel ligt iedereen lui op het strand. Het is 23 graden. Maar de Noordzee is nog ijzig koud. Met een speciale thermometer meet ik 9 graden!! En daar moet ik straks in! Brrrr!

 

Wij maken vandaag een uitzending over de Noordzee. Waarom is die zo bruin, koud en zout en niet mooi helder blauw zoals de zee op die kleine plaatjes in vakantiebrochures? Ik ga uitvinden hoe dat zit. Met een visnet en een waterpak aan. Ik lijk wel een surfbabe of lid van de reddingsbrigade.

 

 

We laten zien wat er allemaal in de Noordzee leeft. Ik vang in een schep een schol, een poon, een tong en een haring! Dat kan gewoon op tv. Een beetje schudden met een dooie vis uit de viskraam en het lijkt alsof je hem zo spartelend uit de zee vist.

 

In Ecomare zwemt een prachtige stekelrog als een vlinder door het water. Ik ben niet bij hem weg te slaan. Door het glas kan ik goed zien hoe hij de inktvis die ik hem mag voeren oppeuzelt. En daarna weer samensmelt met het zand op de bodem alsof hij er nooit is geweest. Als deze vis ook in onze bruine Noordzee zwemt is ie toch veel mooier dan ik dacht.

Gevlucht naar Nederland

Op een draaidag van het Klokhuis voor de aflevering asielzoekerscentrum ontmoet ik Parwana. Een meisje van 10 jaar in de klas van juf Coks. Ze heeft verschrikkelijke dingen meegemaakt. Anderhalf jaar geleden is ze met haar vader naar Nederland gevlucht. Ze hebben nu niks meer en slapen met vreemde mensen op een kleine kamer.

 

Juf Coks vertelt me dat ze nog steeds niet weten waar haar moeder is. Alle kinderen in de klas zijn nooit eerder naar school gegaan, door de oorlog in hun land was dat te gevaarlijk. Sommigen zitten voor het eerst van hun leven achter een tafeltje. Sommigen voor het eerst op een wc.
 

Juf Coks leert het ze allemaal geduldig. Al haar kinderen komen graag naar school. Ze leren Nederlands, schrijven, rekenen. En ze maken vrienden. Hier voelen ze zich voor het eerst van hun leven veilig. Parwana hoopt misschien dat ze haar moeder ooit terug zal zien. Dat zij nog leeft. Maar dat laat ze niet merken.

 

Ze heeft net als alle Nederlandse kinderen leren fietsen. Net als hen kent ze alle liedjes van Kinderen voor Kinderen uit haar hoofd. En droomt ze van beroemd worden. Ze vertelt me in vloeiend Nederlands dat ze niets liever wil dan een plekje voor zichzelf waar ze de deur op slot kan doen, zodat ze lekker kan zingen! Later zal ik leren dat haar naam in het Afghaans 'vlinder' betekent, en dat is ook precies waar ze me aan doet denken als ik haar voor het eerst zie. Afgelopen zaterdag zat ik in de jury van de finale van het Kinderen voor Kinderen songfestival. En wat hoopte ik haar daar het podium op te zien fladderen. Met haar moeder in de zaal.

 

Bekijk hier de aflevering over Asielzoekerscentrum met Parwana:

 

asielzoekers, vluchtelingen