In de Tweede Wereldoorlog zijn ongeveer 6 miljoen Joodse mensen vermoord. Omdat ze het Joodse geloof hadden of tot het Joodse volk behoorden. Volgens de Duitsers kwam alles wat er mis ging in de wereld door hen. Er was net als nu een economische crisis. Veel mensen waren bang om arm te worden en wilden graag geloven dat er een oplossing was voor alles. Hitler, de Duitse leider, beloofde hen dat hij die oplossing had, en mensen volgden hem.
In de landen die door Duitsland werden bezet werden allerlei regels ingesteld die er langzaam voor zorgden dat Joodse mensen niet meer mee mochten doen met het gewone leven. Eerst mochten ze niet meer op openbare plekken komen zoals restaurants of het zwembad. Later mochten ze niet meer trouwen met de persoon waar ze verliefd op waren. Daarna moesten ze op een aparte plek gaan wonen zodat de Duitsers ze goed in de gaten konden houden. Daarom moesten ze ook allemaal een gele ster dragen. Zo kon iedereen zien dat ze Joods waren. Niemand kon toen nog raden dat ze daarna zouden worden weggevoerd en nooit meer terug zouden komen. Dat was zo iets afschuwelijks, dat konden en wilden mensen niet geloven.
Veel Joodse mensen, en dus ook Joodse kinderen, dachten dat ze weg werden gebracht om ergens te gaan werken voor de Duitsers. Ze melden zich dus braaf en gingen mee. Anderen vertrouwden het niet. Ze vluchten of doken onder. Net als Anne Frank en haar familie.
Deze week liep ik voor 13 in de oorlog mee met veel Joodse kinderen in de oorlog. Zo ook met Anne. Ik ging kijken in het Achterhuis waar ze 2 jaar ondergedoken zat. Daar moesten ze de hele dag muisstil zijn. Ze mochten zelfs niet de wc doortrekken. Niemand mocht weten dat ze daar zaten. Ik vond het echt heel moeilijk om op camera te zeggen dat al die moeite voor niks is geweest. Dat ze als nog zijn verraden door iemand, zijn opgepakt en vermoord. Het was bijna alsof IK haar verraadde door dat te zeggen in het kamertje waar ze had gezeten en waar ze zo hoopte ooit weer over straat te mogen lopen.
Het was heel vroeg in de ochtend toen we daar filmden. In het Achterhuis was niemand. Ik kon me gek genoeg veel beter dan met bezoekers erbij inbeelden hoe het geweest moet zijn om daar met zoveel mensen ondergedoken te zitten. Hoe weinig ruimte je dan hebt voor jezelf. Anne moest haar kamer ook nog eens delen met een vreemde mijnheer, met een tandarts die ook moest onderduiken. Anne droomde net als ieder meisje van 14 van verkering krijgen. En van beroemd worden. Wie weet wat ze allemaal had kunnen bereiken in de wereld. Als je zo'n talentvol meisje keer 6 miljoen denkt...dan besef je pas hoeveel moois er van de wereld is verdwenen. Na de opnames zat ik even alleen in haar kleine kamer. Tranen liepen over m'n wangen. Omdat iemand dacht dat het beter zou zijn zonder hen.
En dan te bedenken dat er nu nog steeds mensen zijn die geloven dat het beter zou zijn als bepaalde mensen er niet zijn. Omdat ze er anders uitzien, of andere gewoonten hebben. Maar iedereen voegt iets unieks toe aan de wereld. Behandel ieder als je gelijke, als je broer of als je zus. Dan kan zoiets nooit weer gebeuren.
Wil je de uitzending over de Joden in de Tweede Wereldoorlog nog eens zien? Ga dan naar
www.13indeoorlog.nl!
> Lees meer
