102.000 NAMEN LEZEN - LIVE MEEKIJKEN NAAR EERBETOON SLACHTOFFERS

102.000 NAMEN LEZEN

Vanaf zaterdag tot en met woensdag worden de 102.000 namen voorgelezen van alle Nederlandse slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Op www.102000namenlezen.nl kan je live zien hoe ze dat doen bij het monument in doorgangskamp Westerbork. Ik vond het ongelofelijk om te zien hoeveel namen er al in 10 minuten kunnen worden voorgelezen. Als ik me bedenk dat ze dit 24u per dag 5 dagen lang aan een stuk aan het doen zijn, zelfs midden in de nacht staan ze daar nog in die kleine tent op het donkere terrein te lezen. Alle leeftijden worden er ook bij genoemd. Moet je eens opletten hoeveel kinderen er ook bij zijn. Babies van een paar maanden oud en kinderen die precies even oud zijn als jullie. Ik mag als presentatrice van 13 in de oorlog woensdagmiddag om 11.00 met scholen uit alle provincies en een overlevende uit concentratiekamp Auschwitz dit prachtige project afsluiten. Hoop dat jullie dan allemaal zullen kijken op http://www.102000namenlezen.nl/. Een oud Joods gezegde zegt dat een mens twee keer kan sterven, de tweede maal is als zijn naam niet meer wordt genoemd. Bedankt voor het kijken naar 13 in de oorlog, zo kunnen we ervoor zorgen dat dit niet gebeurt.

> Lees meer

maandag 25 januari 2010 | 13.15 uur | reacties (1)

13 IN DE OORLOG AFGELOPEN

13 in de oorlog is afgelopen. In mei rondom dodenherdenking en bevrijdingsdag worden een aantal afleveringen herhaald. En alle afleveringen zijn vanaf nu op een mooie dvdbox verzameld. Die kan je kopen door hier te klikken. Of je kan hem winnen door op de site van 13 in de oorlog mee te doen aan het spel en je vader te vinden.

Ik vond het heel bijzonder om aan de serie mee te mogen werken. En ik wil alle juffen en meesters, ouders en opa's en oma's bedanken die de serie met hun kinderen hebben gekeken. Alle kinderen wil ik bedanken voor het kijken, dankzij jullie wordt het hopelijk niet vergeten. En ik wil iedereen heel erg bedanken voor jullie waanzinnig mooie reacties. Per mail, op de site en via de vele brieven die we hebben gehad. 

Voor wie ze nog niet gezien hebben,  zet ik nog even alle backstage filmpjes op een rijtje...

Heel erg bedankt,
Lisa

HET MAKEN VAN DE EERSTE AFLEVERING

DE REIS NAAR ENGELAND

DE REIS NAAR CONCENTRATIEKAMP AUSCHWITZ IN POLEN

DE REIS NAAR JAPPENKAMP IN INDONESIE

HET MAKEN VAN AFLEVERING 13

EEN LAATSTE WOORD OVER DE SERIE

> Lees meer

zaterdag 23 januari 2010 | 13.51 uur | reacties (7)

DE HEFTIGSTE AFLEVERING VAN 13 IN DE OORLOG

auschwitz

En dan komt het moment dat je iets moet gaan uitleggen dat niet uit te leggen valt. 
Dat zo onbegrijpelijk is, en zo verdrietig, dat iedereen met een mond vol tanden staat. En met tranen in de ogen. Hoe kon dit gebeuren? Waarom in vredesnaam? Hoe ga ik jullie dit vertellen?

Samen met Peter rijden we helemaal met de auto vanuit Nederland naar Polen. Zo'n 1200 kilometer van Amsterdam naar Oswiecim. Om een paar dagen samen op die vreselijke plek te zijn, voordat ik daar moet filmen. Eerst alle eigen emoties toe laten om daarna voor de camera weer meester van m'n gevoel te kunnen zijn. We hebben een mooi bloemstuk laten maken voor de mensen die in Auschwitz zijn vermoord. 1,5 miljoen Joodse mensen, waaronder Peter z'n Oma.

Ik vind het onvoorstelbaar. Om te lopen op een plek waar mensen zo hebben afgezien. Waar mensen zo structureel zijn omgebracht. Zo wreed en zo onmenselijk. En om met eigen ogen te zien dat deze nachtmerrie echt heeft plaatsgevonden. De barakken waar de mensen verbleven, de gaskamers waar ze werden omgebracht. En alle spullen die achter zijn gebleven. Schoenen, koffers, brillen, bestek, kleding.. En dat waar ik enorm tegenop had gezien om met eigen ogen te zien, de bergen haren die werden afgeschoren. Om vervolgens te verkopen, om bijvoorbeeld dekens van te maken. Je weet niks meer te zeggen als je dat ziet. 

Na een paar dagen komt ook de cameraploeg. Regisseur Hein, cameraman Kester en geluidsman Maarten. Oswiecim is troosteloos en grijs. Dus na het draaien zoeken we elkaar op in het restaurant van het hotel. We praten wat, drinken wat, en proberen onvergeefs onze heftige ervaringen een plekje te geven. De gaskamers komen steeds weer terug in onze gedachten. Hoe het voelde om daar te staan. En het ringetje dat we vonden in de modder. Er liggen namelijk nog steeds allerlei spullen verspreid op het terrein. Ooit van de mensen afgepakt, bij het sorteren in de grond getrapt en nu zoveel jaar later door de regen weer bloot gelegd. Het ringetje had een blauw steentje en een diamantje. Van een jong Joods meisje geweest. Alsof je haar ineens na zoveel jaar een hand geeft. 

Als onze laatste scene eindelijk opgenomen wordt ben ik leeg. Wat wil ik graag naar huis. En voel me tegelijk schuldig, wij kunnen hier straks gewoon weglopen. Voor de laatste scene moet ik vanaf de gaskamers over de treinrails naar de poort lopen, het kamp uit. De weg die velen zo graag hadden willen lopen, maar nooit zijn gegaan. Als de camera loopt neem ik in gedachten al die mensen met me mee. 

Als ik eenmaal thuis ben, ben ik nog lang van slag. Het zal nog dagen duren voordat ik ergens anders aan kan denken. Voordat ik in Auschwitz was geweest twijfelde ik nog wel eens of je kinderen hiermee moet confronteren. Maar sinds ik in Auschwitz ben geweest weet ik het zeker. Je kan je ogen hier niet voor sluiten. Na een tijdje vervaagden de gruwelijke beelden van wat daar is gebeurd een beetje. En nu hoor ik nog vooral de vogeltjes die daar fluiten. Denk ik aan de stilte die daar hangt. En zie ik steeds vaker de jonge mensen die er iedere dag komen om kaarsjes aan te steken, zacht te zingen en bloemen neer te leggen. Die op deze manier niet alleen hun respect betuigen aan de doden maar ook door daar te komen laten weten dat de doden niet worden vergeten. Met deze aflevering nemen we jullie allemaal even mee naar deze plek. Zodat ook jullie hopelijk mee zullen helpen om ervoor te zorgen dat het nooit weer zal gebeuren. 

Klik hier voor m'n persoonlijke backstage filmpje. Let op: deze staat onder aan de pagina, onder het filmpje over kap, make-up en grime.

> Lees meer

zaterdag 12 december 2009 | 22.25 uur | reacties (10)

lisa, etnische zuiveringen, gevangenen, geschiedenis, Jodenvervolging, overlijden, oorlogen

ACHTER DE SCHERMEN BIJ 13 IN DE OORLOG

Hoe ziet het er nou achter de schermen uit bij 13 in de oorlog?
En wat doet de regisseur tijdens zo'n draaidag?

Dat kan je in dit filmpje zien!


  
 

> Lees meer

vrijdag 04 december 2009 | 18.16 uur | reacties (3)

lisa, geschiedenis, oorlogen

Heel dicht bij Anne

Anne In de Tweede Wereldoorlog zijn ongeveer 6 miljoen Joodse mensen vermoord. Omdat ze het Joodse geloof hadden of tot het Joodse volk behoorden. Volgens de Duitsers kwam alles wat er mis ging in de wereld door hen. Er was net als nu een economische crisis. Veel mensen waren bang om arm te worden en wilden graag geloven dat er een oplossing was voor alles. Hitler, de Duitse leider, beloofde hen dat hij die oplossing had, en mensen volgden hem.

In de landen die door Duitsland werden bezet werden allerlei regels ingesteld die er langzaam voor zorgden dat Joodse mensen niet meer mee mochten doen met het gewone leven. Eerst mochten ze niet meer op openbare plekken komen zoals restaurants of het zwembad. Later mochten ze niet meer trouwen met de persoon waar ze verliefd op waren. Daarna moesten ze op een aparte plek gaan wonen zodat de Duitsers ze goed in de gaten konden houden. Daarom moesten ze ook allemaal een gele ster dragen. Zo kon iedereen zien dat ze Joods waren. Niemand kon toen nog raden dat ze daarna zouden worden weggevoerd en nooit meer terug zouden komen. Dat was zo iets afschuwelijks, dat konden en wilden mensen niet geloven.

Veel Joodse mensen, en dus ook Joodse kinderen, dachten dat ze weg werden gebracht om ergens te gaan werken voor de Duitsers. Ze melden zich dus braaf en gingen mee. Anderen vertrouwden het niet. Ze vluchten of doken onder. Net als Anne Frank en haar familie.
Deze week liep ik voor 13 in de oorlog mee met veel Joodse kinderen in de oorlog. Zo ook met Anne. Ik ging kijken in het Achterhuis waar ze 2 jaar ondergedoken zat. Daar moesten ze de hele dag muisstil zijn. Ze mochten zelfs niet de wc doortrekken. Niemand mocht weten dat ze daar zaten. Ik vond het echt heel moeilijk om op camera te zeggen dat al die moeite voor niks is geweest. Dat ze als nog zijn verraden door iemand, zijn opgepakt en vermoord. Het was bijna alsof IK haar verraadde door dat te zeggen in het kamertje waar ze had gezeten en waar ze zo hoopte ooit weer over straat te mogen lopen.

Het was heel vroeg in de ochtend toen we daar filmden. In het Achterhuis was niemand. Ik kon me gek genoeg veel beter dan met bezoekers erbij inbeelden hoe het geweest moet zijn om daar met zoveel mensen ondergedoken te zitten. Hoe weinig ruimte je dan hebt voor jezelf. Anne moest haar kamer ook nog eens delen met een vreemde mijnheer, met een tandarts die ook moest onderduiken. Anne droomde net als ieder meisje van 14 van verkering krijgen. En van beroemd worden. Wie weet wat ze allemaal had kunnen bereiken in de wereld. Als je zo'n talentvol meisje keer 6 miljoen denkt...dan besef je pas hoeveel moois er van de wereld is verdwenen. Na de opnames zat ik even alleen in haar kleine kamer. Tranen liepen over m'n wangen. Omdat iemand dacht dat het beter zou zijn zonder hen.

En dan te bedenken dat er nu nog steeds mensen zijn die geloven dat het beter zou zijn als bepaalde mensen er niet zijn. Omdat ze er anders uitzien, of andere gewoonten hebben. Maar iedereen voegt iets unieks toe aan de wereld. Behandel ieder als je gelijke, als je broer of als je zus. Dan kan zoiets nooit weer gebeuren.

Wil je de uitzending over de Joden in de Tweede Wereldoorlog nog eens zien? Ga dan naar www.13indeoorlog.nl!


 

> Lees meer

vrijdag 04 december 2009 | 17.51 uur | reacties (7)

lisa, etnische zuiveringen, jodendom, geschiedenis, Jodenvervolging, oorlogen