Vleugeltjes voor Mauro
Ik ben onderweg naar Wageningen voor een draaidag van Het Klokhuis. Het is heel vroeg in de ochtend, de zon komt net op boven de snelweg.
Op de radio praat iedereen over Mauro, die als kind uit Angola hierheen is gevlucht. Nu wordt hij op z'n 18e weer teruggestuurd. Want dat zijn nou eenmaal de regels. Ik wind me enorm op. Er bevinden zich zo'n 800 mensen in dezelfde positie als Mauro, voor hen kan je toch best een uitzondering maken, denk ik. Verander die wet dan! Daar zitten jullie toch voor in Den Haag!
Stel je voor dat er bij jou op je 18e verjaardag iemand aan de deur staat om je terug te brengen naar het land waar je vandaan komt. Je studeert bijvoorbeeld in Amsterdam, maar je moet ineens terug naar Venlo, waar je bent geboren. Daar moet je net als iedereen in de fabriek gaan werken. Weg mogelijkheden, weg vrienden. We kunnen toch wel een beetje medemenselijkheid tonen. Maar nee, veel mensen proberen alleen zo goed mogelijk voor zichzelf te zorgen. Ik voel me totaal machteloos.
Vandaag moet ik voor Het Klokhuis vogels ringen en chippen, zodat we meer te weten kunnen komen over hoe ze hun lange reis naar Afrika afleggen om daar te overwinteren. Zelfs hele kleine vogeltjes als Tjiftjafs reizen helemaal alleen 's nachts in het donker duizenden kilometers naar het zuiden. In het voorjaar komen ze dan weer fijn bij ons terug. Mauro moet ook in z'n eentje terug naar Afrika, maar hij mag nooit meer terugkomen. Konden we hem maar een paar vleugeltjes geven...
donderdag 03 november 2011 | 09.59 uur | reacties (4)






