Bartje bidt wel voor bruine bonen!

Bruine bonen

Lang, lang geleden woonde er een mannetje in Drenthe dat dezelfde naam had als ik: Bart. Of Bartje werd 'ie genoemd. En er was iets met Bartje uit Drenthe aan de hand. Aan één ding had 'ie een hekel. Met geen mogelijkheid kreeg hij ze naar binnen: bruine bonen. Als zijn moeder op wilde scheppen zei Bartje luid en duidelijk:

 

"Ik bid nie veur bruune boon'n!".


Wat zijn ouders ook probeerden, hij hield zijn kaken stijf op elkaar. Die zin, "Ik bid nie veur bruune boon'n!" is een begrip geworden. Nou ja, nu vooral bij oudere mensen in Nederland. Zeg je Bartje, dan zeggen zij "bid niet veur bruune bonen!". 

 

En vandaag was het zover. Voor de aflevering 'Blik' mocht ik dus echt naar de bruine bonen fabriek. Bartje op bezoek bij de bonen waar hij zo'n hekel aan had. Zou het bij mij ook zo zijn? Bij de eerste stap in de fabriek moest ik meteen aan mijn naamgenoot denken. De fabriekslucht vond de weg naar mijn neus. Dit rook niet eens naar bruine boon. Jakkes!  Wij hebben dezelfde genen, die bonen zijn smerig!

Maar een paar minuten later vlogen de warm gestoomde boontjes me om de oren. Helaas raakte ik daar, midden in de fabriek, de band met mijn naamgenoot kwijt. Ik mocht een vers klaargemaakt boontje proeven. En jawel: Heerlijk! Smakelijk! Lekker! Vanaf nu bidt Bartje dus wel voor bruune boon'n!!

bart, bonen