Imke blogt over afgelopen bizarre dagen

Ja, wat moet ik hier nu over zeggen... Het is niet makkelijk om een leuk stukje te schrijven over de bizarre afgelopen twee dagen. Ik voel me inmiddels weer iets beter, maar wat een naar gevoel had ik gisteren. Bizar hoe een Olympische Spelen kunnen lopen.

Wat een verschil aan emoties kun je voelen in een korte tijd. Na de prijsuitreiking merkte ik, dat er iets niet helemaal in orde was met Sunrise. Mam en de veterinair konden er op dat moment nog niks aan zien. De volgende dag aan het begin van de training was vrij snel duidelijk dat er wel degelijk een probleem was. De volgende ochtend (gisterochtend) hebben we opnieuw met de teamveterinair, mijn privé dierenarts, en mam gekeken hoe het er voor stond. Maar helaas was er geen verbetering zichtbaar. In overleg met de fam. Smarius hebben we toen eigenlijk vrij snel besloten om ons terug te trekken uit de wedstrijd.

Wat er daarna allemaal gebeurd is, ging in een stroomversnelling. Heel vaak heb ik diep moeten zuchten om de emoties onder controle te houden. Veel lieve reacties vanuit veel verschillende hoeken. De pers te woord staan, wat er natuurlijk ook bij hoort, maar wat op zo'n moment niet makkelijk is.  Ja, wat doe je eraan? Het is nu zo. Proberen te relativeren. Gelukkig hebben we die zilveren medaille al, maar het blijft een triest gevoel. Ik dacht echt dat we er klaar voor waren en dat we in de Special zouden gaan vlammen, maar het lot heeft anders beslist. Shit, maar met Sunnie komt het goed en dat is ook heel belangrijk!

Veel groeten Imke

paardendressuur, paarden, emoties, ongelukken