KILLER KNUTJES

in het riet Op de redactie lopen een aantal mensen rond die er een beetje raar uit zien. Alsof er een besmettelijke ziekte heerst bij Het Klokhuis. Mensen met overal bultjes. Heeft het Klokhuis te maken met een waterpokken epidemie? Of is het een aanval van de mazelen?
Het heeft allemaal te maken met poezie. Krijg je daar dan uitslag van? Ja. Dat wist ik zelf ook niet. Maar het wordt me nu de hele dag door duidelijk gemaakt. Poezie kriebelt en jeukt en zorgt voor rode bulten.
Voor de uitzending over poezie leek het onze regisseur Uif namelijk leuk om te filmen op het water. Romantisch in een roeibootje over de plassen varen zou een goede aanleiding zijn om in dichten uit te barsten. De ondergaande zon, de vogeltjes om ons heen en het ruisen van het riet zouden de versen als vanzelf doen opborrelen.
Maar het regende onophoudelijk. Na weken van prachtig weer waarin ik zat te stikken in de tuin en te bedelen wanneer we nou eens een keer een bootje gingen huren, zat ik dan eindelijk in een bootje - met mijn regenpak aan en een paraplu.
Tegen het middaguur werd het droog! Juichend startte we de motor van ons bootje en trokken de roeiboot waarin ik zou presenteren tussen het zo inspirerende romantische riet. De camera mocht eindelijk aan, het geluid was werkelijk prachtig: gekwetter van vogeltjes, kwakende kikkers. Wauw, het kon niet meer stuk.

Toen ik mijn eerste tekst deed zag ik dat iedereen een beetje begon te krabben. Als snel sloeg iedereen wild om zich heen en uiteindelijk zag ik alleen nog maar dikke jassen met capuchons op de plek waar normaal oogjes hadden moeten zitten. Ik heb nog nooit zo hard gelachen. Probeer maar eens serieus over gedichten te vertellen terwijl iedereen om je heen massaal wordt lek geprikt en gek wordt van de jeuk. De cameraman probeerde uit alle macht om de camera stil te houden. En ik om door te blijven praten ondanks dat ik een angeltje naast mn oog in mijn wang voelde gaan. Na een opname werd er meteen geroepen 'JA HET STAAT EROP! GAAAAAN!' waarop de boot met een rotsnelvaart uit het riet werd geroeid. We hadden te maken met een aanval van killer knutjes. Miljoenen minimugjes die zich in onze huid vastbeten.
We dachten dat we ze in het riet konden achterlaten maar ze hebben ons de hele dag achtervolgd.

Maandag draaien we nog een dag op het water voor de uitzending poezie. Dit keer nemen we anti-muggen spray mee. Liters. En van die netten voor om je hoofd die imkers ook gebruiken. En een groot rond bord met een rode rand en in het midden een afbeelding van een klein monstermugje met hele scherpe tandjes en een geslepen angeltje. Verboden voor knutten. Ben benieuwd of ze zich er iets van aan zullen trekken. Waarschijnlijk denken ze gewoon: gezellig daar is het Klokhuis weer! ATTACK!

De uitzending kan je hier terugzien!

lisa, poëzie, ziekten