ME TARZAN YOU JANE

tarzan Vandaag gingen we draaien bij de musical Tarzan! Wat was het een waanzinnige dag! De decors, de muziek. Zoveel getalenteerde acteurs en dansers die me het gevoel gaven dat ik tussen een lieve apenkolonie was beland. De zilverrug gorilla vond ik het mooiste. Ik schrok wel steeds als hij naast me kwam zitten in de coulissen. Zo indrukwekkend. Hoewel er achter die James Earl Jones stem gewoon een lieve acteur genaamd Jeroen zat. Kan niet eng zijn toch.. Maar steeds dacht ik dat hij naar me zou brullen, op zijn borst zou slaan en zijn scherpe tanden zou laten zien. Maar dan vroeg hij gewoon wanneer de uitzending van Het Klokhuis op televisie kwam. Ik mocht Chantal Janzen, Ron Link en Brent, hij is een van de jongens die kleine Tarzan speelt, interviewen over wat ze het leukste vinden om te doen in de musical. Of ze eigenlijk hoogtevrees hebben en of ze veel spierpijn hebben want in Tarzan zweeft iedereen net als acrobaten door de lucht. Chantal Janzen liet zien dat ze een speciale koker heeft waardoor ze achter de schermen de lucht in schiet zodat ze niet buiten adem is als ze moet zingen. Die lift noemen ze bij Tarzan de 'Chantelevator'. Geinig he. Nadat ik de hele dag alle stellages achter het toneel op en af was gerend begreep ik pas goed waarom ze die hebben gemaakt!
Voor de uitzending mocht ik zelf ook door de lucht slingeren! Mijn script voorspelde spierpijn, hoogtevrees en veel WAAROM VOND IK HET OOK ALWEER ZO LEUK??? momenten. Bungy jump, de Tark vlucht, veiligheidsmensen, presentaties van 23 meter hoe stellages. 'Lisa slingert de zaal in terwijl ze de volgende tekst zegt: AAAAAAAAAAAHHHHHHHHHAHAHAAAAAAAHAHAAAAAAA!!  
Daar stond ik dan... Als Ron Link en Chantal Janzen het durven dan zou ik het toch ook moeten kunnen, dacht ik terwijl ik vanaf die enorme hoogte naar beneden keek. We hadden maar een paar minuten de tijd om mijn vlucht te filmen en dus had ik gelukkig niet veel tijd om zenuwachtig te zijn. Het moest meteen gebeuren. Ik nam een aanloop en voor ik het wist slingerde ik hoog boven de theaterzaal. Ik moest direct mijn tekst zeggen en zorgen dat ik aan het einde van de tekst weer keurig in hetzelfde gat terug belandde. Dat was nog niet makkelijk! Maar wat een kick! Ik ben wel een keer  vol tegen de muur gevlogen omdat ik te lang in de camera keek. Gelukkig hebben ze een soort luchtkussens tegen de wanden geplakt anders was ik als zo'n baviaan met blauwe billen thuis gekomen. 's Avonds ben ik nog naar de musical gaan kijken. Wat was dat geweldig! Iedereen vloog door de lucht alsof het niks was. Maar na een paar dagen achter de schermen kijken wist ik hoe zwaar het is en hoe hard iedereen ervoor moet werken. Maar toch he, als ze bij Tarzan ooit een aapje tekort komen dan wil ik best weer een keer aan zo'n liaan gaan hangen hoor... Nu maar hopen dat ze een keer bellen en goed oefenen op mijn Tarzan oerkreet.

Wil je deze uitzending nog eens terugkijken? Dan kun je hier klikken.

lisa, theater, musicals