Bart vertelt: Rijles

rijbewijs Anneke van de internetredactie hoopt binnenkort haar rijbewijs te halen. Daarom moest ik terugdenken aan de instructeur die ik zo'n zeven jaar geleden had bij mijn eerste rijlessen. 

Van tevoren had ik uitgebreid onderzoek gedaan naar de goedkoopste rijschool in de buurt. Of ik daarom ook een instructeur-met-gebruiksaanwijzing kreeg toegewezen weet ik niet, maar een rare vogel was het wel. Het was een klein mannetje, indisch uiterlijk en een guitige kop. Zijn naam; Soechit. Letterlijk vertaald betekent dat inderdaad schoenenpoep, maar ja dat was vast een mooie naam in de streek waar hij was geboren. 
De eerste lessen verliepen voorspoedig en al snel schoof hij zijn stoel naar achter en zwaaide zijn kleine beentjes op het dashbord. Niet echt de juiste beenpositie voor het uitvoeren van ingrepen, maar hij had vast een rotsvast vertrouwen in mijn haperende rijtechniek. Onderuitgezakt navigeerde hij mij door alle windstreken van Haarlem. Het was altijd gezellig bij hem in de auto. Zo af en toe had ik een dubbel uur en dan reden we halverwege naar de kantine van het CBS om een cola'tje te drinken. Tenminste, dat dacht ik. Want dan gaf hij mij een cola'tje en ging zelf een kwartier achter de gokkast zitten. Soms stond hij er zo goed voor dat ik met een leeg glas net zolang zat te wachten totdat hij klaar was. Ging gewoon van mijn tijd af! Maar ja, ik liep op schema, dus erg was het niet. 

Vreemder werd het toen we steeds meer buiten Haarlem gingen rijden met een volle kofferbak. De ene keer stonden er emmers verf achterin, dan weer een uit elkaar gehaald bed. Bleek ik zo ongeveer in mijn eentje verantwoordelijk voor de verhuizing van zijn broer! Hij had zo een koeriersbedrijf kunnen beginnen want de ene keer haalden we ergens een grebbehouten kast op bij zijn tante en de andere keer een zooi plastic tassen met onduidelijke inhoud bij een vage vriend. Ik ga er voor het gemak maar even vanuit dat het niet gaat om verboden middelen, al sloot ik het ook niet helemaal uit bij onze Soechit. 

Toen maakte ie het nog erger. Kreeg ie blaasontsteking. Op totaal onverwachte momenten werd ik gedwongen de auto in de berm te parkeren zodat Soechit even de druk van zijn blaas af kon halen. Stonden we gevaarlijk langs de provinciale weg, waar auto's met 80km/u langs scheuren. Het kwam voor dat we twee of drie keer een noodstop moesten maken omdat ie het niet langer op kon houden. Zat ik daar in mijn eentje in de auto te wachten op een plassende rij-instructeur. En als Soechit dan tussen de struiken naar zijn eigen gezeik stond te luisteren lette hij vaak niet goed op de wind. Kwam ie de auto binnen met de spetters nog op zijn broek. 

Tijdens al deze escapades wees Soechit mij (met zijn benen uiteraard op het dashbord) vaak nog even op een mooie vrouwelijke verschijning maar langzamerhand kwam het eind van onze samenwerking in zicht. Ondanks mijn norse examinator (Zollner) slaagde ik met slag en wimpel voor mijn examen. Dat was ons toch maar mooi even gelukt! Soechit was achtergebleven bij het CBR en ik was naarstig naar hem op zoek om het goede nieuws over te brengen. Maar hij was nergens te bekennen. Na wat rondvragen vond ik hem op de lopende band in de ernaast gelegen sportschool. Onder het zweet en helemaal buiten adem bracht ik hem het goede nieuws. "Ohhh jeeee, weer een gevaar op de weg erbij!", was het eerste wat hij hijgend zei. Zijn tweede zin was: "Goed he, kom mij binnenkort maar een fles Ketel 1 brengen" Einde conversatie, want  hij zette het weer op een rennen. 

Enigszins verrast door dit uitgebreide gesprek liep ik terug naar het CBS om mijn papiertje op te halen. Voor Soechit was het routine en iedere geslaagde kandidaat was voor hem geen persoonlijke succes, maar een nieuwe fles sterke drank. Maar ach, wat kon het me schelen, ik had het papiertje! En natuurlijk heb ik voor hem de fles Ketel 1 gekocht want hij heeft me het goed geleerd (ik rij nog altijd schadevrij), maar een rare vogel was het wel!

bart, rijbewijzen, lessen, leraren